Međunarodni tim naučnika utvrdio je da led na Tibetu, sačuvan na visoravni Gulija, potiče iz vremena prije više od 128.000 godina. Analiza ledenih jezgri pokazala je da ovaj materijal sadrži jedan od najstarijih neprekidnih zapisa klimatskih uslova izvan polarnih područja. Otkriće dodatno rasvjetljava opstanak ledenih pokrivača kroz različite klimatske epohe.
Led na Tibetu preživio je posljednje međuledeno doba
Najdublji slojevi leda pronađeni su na visoravni Gulija u sjeverozapadnom Tibetu. Prema rezultatima istraživanja, taj led sačuvan je od posljednjeg međuledenog doba i predstavlja izuzetno dug klimatski zapis izvan polarnih oblasti.
Istraživači su ustanovili da se dio jezgre proteže znatno dalje od holocena, geološke epohe koja je počela prije približno 12.000 godina. Takav nalaz pokazuje da su ledeni pokrivači iz posljednjeg ledenog doba opstali i tokom ranog holocena.
Glavni autor studije Loni Tompson sa Državnog univerziteta u Ohaju naveo je da bi samo holocenski led ukazivao na nestanak velikih ledenih pokrivača. Međutim, prikupljeni dokazi pokazuju suprotan zaključak i potvrđuju njihovo preživljavanje.
Datiranje potvrđeno izotopima i geomagnetnim tragom
Tim je uporedio uzorke ledenih jezgri izbušene na glečeru Gulija 1992. i 2015. godine. Potpuno podudaranje izotopa kiseonika u tim uzorcima potvrdilo je da najdublji slojevi pripadaju veoma starom klimatskom zapisu.
Starost leda određena je pomoću radioaktivnih izotopa berilijuma i hlora. Dodatnu potvrdu pružio je hemijski trag povezan s Laschampom, poremećajem Zemljinog magnetnog polja koji se dogodio prije više od 41.000 godina.
Dobijeni podaci zatim su upoređeni s izotopskim zapisima iz pećinskih taloga na području Tibeta. Podudaranje tih nezavisnih pokazatelja dodatno je osnažilo zaključak o starosti i kontinuitetu ledenih slojeva.
Gulija postaje važan arhiv klimatskih promjena
Planinske ledene jezgre iz vremena posljednjeg ledenog doba veoma su rijetke. Za poređenje, uzorci s planine Uaskaran u peruanskim Andama stari su oko 30.000 godina, dok uzorci iz Gulije prelaze 100.000 godina.
Zbog toga se visoravan Gulija izdvaja kao jedinstven arhiv klimatskih promjena u području posebno osjetljivom na promjene temperature i padavina. Slojevi leda omogućavaju naučnicima da proučavaju uslove koji su vladali tokom više klimatskih razdoblja.
Nalaz pokazuje da led na Tibetu ne predstavlja samo geološki ostatak, već i vrijedan zapis o dugoročnom razvoju klime. Njegova analiza može pomoći u razumijevanju načina na koji su se tibetanski ledeni sistemi mijenjali kroz duboku prošlost.
